Tegenwoordig kijk ik een spannende film met mijn handen voor mijn ogen en tussen mijn vingers door.
Soms spoel ik zelfs een stukje door.

En hoewel ik vantevoren vaak al weet dat er iets gaat gebeuren, schrik ik toch.
Elke keer weer en het wordt steeds erger. Zo erg dat ik het eigenlijk niet meer leuk vind om te kijken.

Ook niet naar actiefilms trouwens, want daar zitten die schrikmomenten ook in.

Die suspense en schrikmomenten zijn er ook op de werkvloer, want daar gebeurt precies hetzelfde.

Op de werkvloer doe ik dan niet mijn handen voor de ogen en een stukje doorspoelen werkt niet.
Maar helaas doen veel mensen dat wel.
Die kijken weg en heel misschien kijken ze stiekem tussen de vingers door.

Alleen is er op de werkvloer geen dreigende muziek die aanzwelt en duidelijk maakt dat er écht wat gaat gebeuren. Dat moeten wij als veiligheidskundigen doen.

Als veiligheidskundige hoor ik die dreigende Jaws muziek wel, in mijn hoofd dan.
Ik zie niet alleen wat er op dat moment gebeurt, ik zie vooral wat er kán gebeuren. Vaak in de meest extreme vormen.
Ik voel iets aankomen en dat is soms best vermoeiend. Ik kan op de werkvloer namelijk geen hand voor mijn ogen doen.

Misschien is dat wel de reden waarom spannende films voor mij niet meer werken.
Ik ben de hele dag al alert en zie vanalles (in mijn hoofd) gebeuren.

In films is spanning entertainment, maar niet op de werkvloer.
Althans, niet wat mij betreft.