Maakt het uit waaróm een organisatie een interim veiligheidskundige inzet?

Op papier niet. Het doel is immers hetzelfde, een veilige werkvloer. Toch?

De één wil geen gedoe met de Nederlandse Arbeidsinspectie, de ander wil dat het werk doorgaat, een leidinggevende wil zijn team beschermen en een medewerker wil gewoon prettig werken en gezond naar huis.

Verschillende motivaties en dus ook verschillende opdrachten waar een veiligheidskundige op richt.

De één kijkt vooral naar regels en systemen, de ander naar productie of kosten en weer een ander naar de mensen. Als veiligheidskundige beweeg je daar steeds tu

ssen en richt je je op de werkplek, de middelen, de omgeving en het gedrag.

Een flinke klus met hopelijk het gewenste resultaat. Er komen geen boetes, de productie draait door, de omgeving is veilig(er) en de mensen gaan gezond haar huis.

Maar veilig werken betekent nog niet dat mensen met plezier werken.

Blije mensen maken namelijk het verschil. Ze verzuimen minder, zijn meer betrokken, letten beter op elkaar en ja, ze zijn vaak ook productiever. Win-win-win-win-...

In den beginne probeerde ik iedereen net zo gemotiveerd te krijgen als ik. Maar jemig, wat kost dat een hoop energie. Op een gegeven moment heb ik het losgelaten en gedacht dat het genoeg is als het doel gehaald wordt.

Geeft rust ... dacht ik.

Maar ik haal energie uit mensen die met plezier werken. Dat maakt mijn werk ook leuker.

En als de motivatie al meteen gericht is op de mensen, dan krijg je ook al die andere zaken prima op orde.

Ik vraag me steeds vaker af of het toch eenvoudiger is om energie te steken in die motivatie.
Dus om níet zomaar te accepteren dat iedereen een ander doel heeft. Ik ben er nog niet uit.